Lítum fyrst á nokkrar staðreyndir. Verð á vörum og þjónustu á Íslandi er almennt hærra en gengur og gerist í kring um okkur. Á Íslandi er 14% útgjalda heimilanna ráðstafað til matvælakaupa, þar af tæplega 6% vegna kaupa á innlendri búvöru. Frá janúar 2003 til september 2007 hækkaði vísitala neysluverðs um 21, 2% á sama tíma og nýmjólk hækkaði um 2,6% og skyr og ostur um 2,5%.

ESB er ekki lausnin eins og Samfylkingin boðar. Á milli ESB ríkja er mismunandi matvælaverð þó ríkin hafi sameiginlega landbúnaðarstefnu. Verðmunur innan sambandsins var 75% árið 2003. Skýringar á mismunandi matvælaverði er ekki hægt að rekja allar til landbúnaðarstefnunnar. Tekjuskipting, tekjustig, rekstrarkostnaður, fjármagnskostnaður, kröfur til gæða og hollustu o.fl. skipta þar ekki síður máli.

Með lækkun virðisaukaskatts, afnámi vörugjalda og tollabreytingum 1. mars sl. náði ríkisstjórnin að lækka verð á matvöru í samráði við bændur. Að sjálfsögðu ber að stefna að því að lækka verðið enn frekar. Í því sambandi má benda á að afurðastöðvar í mjólkuriðnaði hafa ákveðið að velta kostnaðarhækkunum (ef einhverjar verða) ekki út í verðlagið árin 2006 og 2007. Fyrst skattalækkanir og tollalækkanir gengu svona vel, af hverju ekki að fella niður alla tolla? Það er jú það sem flokkur Jóns boðar.

Niðurfelling tolla mun þýða allt að 60% samdrátt í veltu mjólkurframleiðslu og búast má við því að hann verði enn meiri í kjötframleiðslu. Þá má búast við því að sumar framleiðslugreinar hverfi alfarið af landi brott. Á landsbyggðinni starfa um 62 þúsund manns beint og óbeint við landbúnað. Störfin sem tengjast landbúnaðinum eru fjölbreytt og byggðalögin sem eiga allt sitt undir honum eru fjölmörg.

Þegar ég man fyrst eftir pólitískum umræðum sem var fyrir svona 10-12 árum minnir mig að helstu árásirnar sem landbúnaðarráðherra hafi fengið á sig hafi verið vegna lélegra kjara bænda. Sú umræða heyrist ekki í dag. Það hlýtur að vera til marks um árangursríka stefnu í landbúnaðarmálum. Í dag snýst umræða um að bændur fái of háa styrki. Heildarútgjöld ríkissjóða til landbúnaðarmála hafa þó lækkað hlutfallslega mjög mikið frá því Jón Baldvin og jafnaðarmenn voru síðast í ríkisstjórn. Hæst var hlutfallið 1992 þegar 9% af heildarútgjalda ríkissjóðs veitt til landbúnaðarmála. 2003 var hlutfallið komið í 3,8%.

Sú landbúnaðarstefna sem Framsókn hefur komið í framkvæmd á síðustu árum kemur öllum til góða. Hún lækkar verð til neytenda og heldur sveitunum í byggð. Land í órækt er einskis virði. Landsbyggðin hefur þurft að horfast í augu við breytingar á síðustu árum og áratugum. Enn frekari breytingar verða á næstu árum, m.a. ef niðurstöður fást í Doha viðræðurnar. Eins og staðan er í dag er hins vegar óábyrgt af kjósendum að setja x við flokka sem boða stoppstefnu í landbúnaðarmálum. Árangur áfram í landbúnaðarmálum – Ekkert Stopp!